Not a Baby Anymore

JS Prom Photos, 4th year HS and 3rd year HS.

As she whines about her recent JS Prom photo, I cannot help recall the times when she was just but a small kid who likes to complain. Even when she was still very young, about four to five, she has that strong character of articulating what she feels.

I will never tire of appreciating how she had grown to be – assertive, strong-willed to the point of being stubborn, independent, and always tries to be on top of everything she does.

And sometimes I am afraid. Afraid for her – of being hurt, of being rejected, of being crossed, and of being treated with indifference, I get so petrified that sometimes I overdo the role as a mother.

She is not a baby anymore. A budding young woman with many dreams, she aspires to get a nice job someday and to bring Papsie to the US. And guess what she wants to spend her first earnings for? A dog. Yes, a dog to which her grandmother rebuked by telling her to buy a house first before the dog.

Advertisements

Not a Baby Anymore

JS Prom Photos, 4th year HS and 3rd year HS.

As she whines about her recent JS Prom photo, I cannot help recall the times when she was just but a small kid who likes to complain. Even when she was still very young, about four to five, she has that strong character of articulating what she feels.

I will never tire of appreciating how she had grown to be – assertive, strong-willed to the point of being stubborn, independent, and always tries to be on top of everything she does.

And sometimes I am afraid. Afraid for her – of being hurt, of being rejected, of being crossed, and of being treated with indifference, I get so petrified that sometimes I overdo the role as a mother.

She is not a baby anymore. A budding young woman with many dreams, she aspires to get a nice job someday and to bring Papsie to the US. And guess what she wants to spend her first earnings for? A dog. Yes, a dog to which her grandmother rebuked by telling her to buy a house first before the dog.

Tampo

Noong isang araw, nagtampo na ako sa ‘yo. Ngayon nagtatampo na naman.Me dahilan ba ako na magtampo? Sa palagay ko, meron naman.

Ang unang tampo ko: Gutum na gutom ako pagdating sa office noong isang araw. Pagdating sa kantina, wala akong nagustuhang pagkain. Bigla ko tuloy naisip na kung ipinaghahanda mo ako ng almusal, wala sigurong problema. Mabibilang ko kasi ang mga sandali na ipinaghahanda mo ako ng almusal. E, bakit nga ba ganun? Naisip ko marahil alam mong di ako kumakain nang maaga. Naisip ko rin, alam mong kaya ko kasing gumawa ng paraan sa mga simpleng bagay na ito. Simple nga lang pala ito.

Ang sumunod na tampo: Kahapon, Sabado, halos buong araw akong naglaba. Ngayon ay Linggo, nagbabanlaw pa rin. Ako pa rin ang maghuhugas ng plato kasi kakahiya naman sa dalaginding ko na pinaghugas mo ng katakot-takot na hugasin kaninang umaga. Ang iskedyul niya ay ngayong gabi sana. Inako ko na ang iskedyul niya ngayon. Kaya lang nang hilingin ko sa iyo na imisin ang mesang pinagkainan ipinasa mo na naman sa ating anak. Sobra talaga akong nainis kasi buong araw kang nasa labas para magmahjong o magmiron sa mahjong. Papasok ka lang para magluto ng ulam. Simpleng hiling hindi mo mapagbigyan. Pakiramdam ko e wala kang kagana-gana pag nasa loob ng bahay. At ke sigla-sigla naman pag kasama mo ang iyong mga barkada. At bakit parang di ko naririnig ang reklamo mong masakit na mga kasu-kasuuan pag nasa labas ka? Hindi simple ito kaya di na ako nakapagpigil sa pagsasalita.

Lilipas din naman ang mga tampong ito.

Tampo

Noong isang araw, nagtampo na ako sa ‘yo. Ngayon nagtatampo na naman.Me dahilan ba ako na magtampo? Sa palagay ko, meron naman.

Ang unang tampo ko: Gutum na gutom ako pagdating sa office noong isang araw. Pagdating sa kantina, wala akong nagustuhang pagkain. Bigla ko tuloy naisip na kung ipinaghahanda mo ako ng almusal, wala sigurong problema. Mabibilang ko kasi ang mga sandali na ipinaghahanda mo ako ng almusal. E, bakit nga ba ganun? Naisip ko marahil alam mong di ako kumakain nang maaga. Naisip ko rin, alam mong kaya ko kasing gumawa ng paraan sa mga simpleng bagay na ito. Simple nga lang pala ito.

Ang sumunod na tampo: Kahapon, Sabado, halos buong araw akong naglaba. Ngayon ay Linggo, nagbabanlaw pa rin. Ako pa rin ang maghuhugas ng plato kasi kakahiya naman sa dalaginding ko na pinaghugas mo ng katakot-takot na hugasin kaninang umaga. Ang iskedyul niya ay ngayong gabi sana. Inako ko na ang iskedyul niya ngayon. Kaya lang nang hilingin ko sa iyo na imisin ang mesang pinagkainan ipinasa mo na naman sa ating anak. Sobra talaga akong nainis kasi buong araw kang nasa labas para magmahjong o magmiron sa mahjong. Papasok ka lang para magluto ng ulam. Simpleng hiling hindi mo mapagbigyan. Pakiramdam ko e wala kang kagana-gana pag nasa loob ng bahay. At ke sigla-sigla naman pag kasama mo ang iyong mga barkada. At bakit parang di ko naririnig ang reklamo mong masakit na mga kasu-kasuuan pag nasa labas ka? Hindi simple ito kaya di na ako nakapagpigil sa pagsasalita.

Lilipas din naman ang mga tampong ito.

Mga Pagbabago

Kakatuwa talaga ang mga pagbabago sa bunso ko. Isa sa napansin ko ay ang mga kinakain niya. Hindi kasi siya kumakain ng gulay. Pero ngayon, kumakain na siya kahit di man ganoon karami. At flattered ako kasi karamihan ng kinakain niyang pagkain na may lahok na gulay e luto ko.Isa rin sa pagbabago niya e ang hindi na pagsimangot pag sunud-sunod ang utos ng kanyang lola.

Meron pa rin palang isa, kumakain na siya ng ‘normal’ na lunch pag nasa school: kanin at ulam. Hinto na muna raw ang kanyang pag-iipon. Gusto raw niya ulit kumain ng lunch na kanin at ulam. Siguro kung noon pa niya ginagawa ito, ang taba na niya lalo. Sana huwag mawili at baka lalong tumaba.

Mga Pagbabago

Kakatuwa talaga ang mga pagbabago sa bunso ko. Isa sa napansin ko ay ang mga kinakain niya. Hindi kasi siya kumakain ng gulay. Pero ngayon, kumakain na siya kahit di man ganoon karami. At flattered ako kasi karamihan ng kinakain niyang pagkain na may lahok na gulay e luto ko.Isa rin sa pagbabago niya e ang hindi na pagsimangot pag sunud-sunod ang utos ng kanyang lola.

Meron pa rin palang isa, kumakain na siya ng ‘normal’ na lunch pag nasa school: kanin at ulam. Hinto na muna raw ang kanyang pag-iipon. Gusto raw niya ulit kumain ng lunch na kanin at ulam. Siguro kung noon pa niya ginagawa ito, ang taba na niya lalo. Sana huwag mawili at baka lalong tumaba.

Reminiscence

artwork by Norma Marquez Orozco / work title / 02.Woman walking

Like Will, I like songs that are sad but beautiful. Most of these, for me, are acoustic songs that do not need electronic amplification. I remember one time, as I heard this from my daughter’s collections; I was drawn to a song of Moonstar 88, a local band in the Philippines, that sing songs dramatically and applicably. You will notice that some parts are repeated often making it easier for the listeners to remember them easily. And hey, acoustic songs are those remarkably called folk songs.

I’m Sorry
Moonstar88
I’m on my way
With my roses and box full of sweets
I had it all, memorized the lines in my head
Thinking I’d be winning your smile
Once again

heeey…
But when I saw you
I realized how I am ashamed of myself
My mouth has failed to say the things
I just can’t express
Afraid to say things I might regret

heeey…
Chorus:
What is there to do when
I did something wrong
I didn’t mean to hurt you but it took so long
To say I’m sorry I’m sorry

Say you won’t ever leave me down
Say you won’t ever leave me down
Say you won’t ever leave me down
I’m sorry

Repeat Chorus
Say you won’t ever leave me down
Say you won’t
Say you won’t
Say you won’t ever leave me down
Say you won’t ever leave me down
I’m sorry
I’m sorry